Fotoserie: Sneeuw, Woestijn en Moeras op Roadtrip door West Amerika

Geloof me, als je op een echte roadtrip door West Amerika gaat, ga je nooit helemaal voorbereid op de reis. De verscheidenheid aan landschappen, weersverschijnselen, planten- en dierensoorten is een soort schatkist voor natuurliefhebbers. Je rijdt met je auto op de highways en het is bijna ongelofelijk hoe je de omgeving letterlijk ziet transformeren.

Technisch gezien is dat vrij logisch. Het Noord-Amerikaanse continent is het derde continent ter wereld qua grootte. Dus ja, het is geen wonder dat zoveel verschillende soorten ecosystemen alleen al in de Verenigde Staten te vinden zijn. Maar onze reis door het Amerikaanse Westen was geen geografisch-wetenschappelijk experiment. Het was een waardevolle reiservaring die ons de ongelooflijke diversiteit van dit mooie stukje Aarde liet zien.

Een Roadtrip door West-Amerika, Dwars door de Klimaatzones

Enjoying the sunrise on the American road

An American road trip across Death Valley produces stunning sights: sand dunes, mountains, and salt flats.

A view of Zabriskie Point in Death Valley

Driving through Death Valley in the United States

Death Valley

De zon kwam langzaam op en een krachtige windvlaag duwde de wolken langs de horizon. We stopten en stapten uit de auto om de betoverende tinten ochtendlicht te fotograferen. Van Olancha tot Panamint Springs was de weg naar Death Valley al een lust voor het oog. De stijgende temperaturen en het kale landschap lieten ons weten dat we dichter bij een van de heetste plekken ter wereld kwamen.

We bleven doorrijden en de veelkleurige duinen werden snel vervangen door Badwater Basin, een vlakte gevuld met een dikke korst zout. Alleen al in Death Valley moeten er tientallen microklimaten zijn.

Nadat we het nationale park bereikten steeg de warme lucht tot ongeveer 35 graden. Vervolgens heeft de airconditioner de hele dag aangestaan. Even later zagen we het dansende zand bij de Mesquite Flat Sand Dunes en beseften we ten volle dat we door een woestijn reden. Zabriskie Point ging nog een stapje verder, en de veelkleurige duinen vertelden een eeuwenoud verhaal over wind, water en erosie. We bleven doorrijden en de duinen werden snel vervangen door Badwater Basin, een vlakte gevuld met een dikke korst zout. Alleen al in Death Valley zijn er minstens een dozijn microklimaten, dat moet wel.

Autumn snow in Utah, near Bear Lake

The icy blue Bear Lake is on the Utah-Idaho border

Bear Lake

Slechts een dag of twee nadat we Death Valley achter ons hadden gelaten, leek de hitte van Death Valley alweer een verre droom. Na het verlaten van de woestijn volgden we de Scenic Byway 12 door Dixi National Forest en Bryce Canyon. De herfst liet eindelijk haar kleuren zien en we genoten een tijdje van de gouden tinten van de veranderende bladeren. Maar de herfstkleuren vervaagden al snel, en het landschap onderging wederom een complete verandering toen we Bear Lake bereikten.

De temperaturen bleven onder nul steken. Het weekend daarvoor was de allereerste sneeuw van het seizoen gevallen, vooral in Utah, Wyoming en Idaho. Bear Lake, een natuurlijk zoetwatermeer, is verdeeld tussen de staten Utah en Idaho. Het besneeuwde landschap en het ijzig blauwe water namen ons mee naar een winterwonderland, terwijl het herfstseizoen nog maar net begonnen was.

+  Tenerife: Dit is Waar Ruimterobots Worden Getest

Deer in Grand Teton National Park

Moody clouds in Grand Teton National Park, with a single tree and buck in the meadow.

Grand Teton National Park on a sunny day: a blue sky, a rugged river and a snowy mountain in the distance.

The sky and mountain are faintly reflected in the lake (Grand Teton).

Grand Teton

Na ons bezoek aan Bear Lake reden we verder naar het Grand Teton gebergte. Terwijl we steeds meer kilometers maakten, verdween de subtiele laag sneeuw. Toch herinnerden de toppen in de verte ons aan het koudere weer dat nog moest komen. Naast de ruige rivieren, bossen en spiegelgladde meren is het Grand Teton National Park een veilige haven voor wilde dieren. De herten, elanden en bizons waren overal, grazend in de weilanden langs de weg.

A large geyser at Yellowstone spews steam into the air.

A geyser explosively shoots steam into the air at Yellowstone National Park

Yellowstone

Vanuit Grand Teton National Park slingeren de wegen automatisch naar Yellowstone National Park. Opnieuw liet het landschap spectaculaire transformaties zien. Hoe verder we Yellowstone in reden, hoe verder de temperaturen daalden, en we keerden snel terug naar de sneeuw. Het ijzige weer maakte de wegen behoorlijk glibberig, en we voelden ons zelfs een beetje onveilig zonder sneeuwbanden.

Het borrelende water schoot de lucht in, en we waren heel even getuige van de innerlijke kracht van de Aarde.

Er waren nog meer bomen, meer meren en meer bergen, net als Grand Teton, maar ook veel meer geisers. De koude temperaturen zorgden ervoor dat de geisers extra stoomwolken produceerden, waardoor alles een beetje mistiger werd dan normaal. De dampen in de atmosfeer lieten Yellowstone er adembenemend mooi uitzien. Het borrelende water schoot de lucht in, en we waren heel even getuige van de innerlijke kracht van de Aarde.

American Road trip: Monument valley on the Colorado Plateau (Roadtrip West Amerika: Monument Valley in Colorado).

A squirrel poses on a rock near the Grand Canyon

Colorado Plateau

Na Yellowstone was het tijd om weer naar het zuiden te gaan, terug naar de warmere en drogere streken van Red Rock Country. Uiteindelijk kwamen we aan op het Colorado-plateau, een woestijnregio die bekend staat om haar iconische rode zandsteen. Er zullen weinig mensen zijn die totaal onbekend zijn met deze regio. Dit is het gebied waar je beroemde plekken als de Grand Canyon en Monument Valley zal vinden.

Het Colorado-plateau beslaat een overweldigende 100 miljoen hectare, dus de diversiteit in ecosystemen is enorm. Het gebied blijft een van de wildste in Noord-Amerika, rijk aan diep uitgesneden canyons, alpine bossen en torenhoge pieken. De dorre Monument Valley ervaart snikhete temperaturen in de zomer, maar het is er lang niet zo heet als Death Valley, zoals je je misschien had voorgesteld. De hoogte van het gebied verlaagt de gemiddelde temperatuur, en soms kan het zelfs een beetje sneeuwen.

A couple walks across the sandy hills at White Sands National Park (Een koppel loopt bovenop de zandduinen in White Sands National Park).

A car stop near White Sands National Park, including a white car with a white and pink trailer attached to it.

White Sands

Verder zuidwaarts vervolgden we onze route naar het White Sands National Monument in New Mexico. De rit door dit buitenaardse landschap was een verwarrende ervaring. Je kijkt uit het raam en de zachte, witte heuvels doen je denken aan een skigebied. We zagen zelfs mensen door de duinen sleeën, maar in plaats van een winteruitrusting droegen ze allemaal korte broeken en t-shirts.

De gipskristallen zijn geologische tijdcapsules uit de ijstijd, van een meer dat langzaam is opgedroogd.

We parkeerden de auto en verlieten onze koele cocon van geklimatiseerde lucht. Eindelijk beseften we het: dit was écht een zanderige vlakte vol gipskristallen, en zeker geen sneeuwvlokken. De bewegende duinen reizen in de wind, fonkelend in het zonlicht terwijl ze zich van de ene plaats naar de andere verplaatsen. De kristallen zijn geologische tijdcapsules uit de ijstijd, van een meer dat langzaam is opgedroogd.

+  Een Interview met Ana Bakran: De Vrouw die Liftend een Wereldreis Maakte

A view of Caddo Lake and a house on stilts between the trees.

A view of Caddo Lake on a sunny day

Caddo Lake

Het einde van onze roadtrip kroop steeds dichterbij en we reden richting de grens tussen Texas en Louisiana. Nog een laatste keer werden de landschappen van eerder onherkenbaar. Langzaam maar zeker veranderden de zandpaden in moerassige meren en waterwegen. De vetplanten en cactussen maakten plaats voor de hoge cipressen.

Caddo Lake, genoemd naar de inheemse Caddoans, is een van de grootste ondergelopen cipressenbossen in Noord-Amerika. Toen we aankwamen, waren de herfstdagen hard op weg naar het einde van oktober. Het Spaanse mos dat aan de bomen bungelde, creëerde een vredige, maar ook angstaanjagend stille atmosfeer. Het was al bijna Halloween en we lieten onze ogen stilletjes over de reflecties in het moerassige meer glijden.

Like
2

Geef een reactie