Interview met een Straatmuzikant: Stefano Rosa Beantwoordt Onze Brandende Vragen

Op de hoek van de straat, bij de trappen van een oud monument of in de ondergrondse metrotunnels: in bijna elke grote stad delen straatmuzikanten hun gepassioneerde liedjes. Als ik ze in de verte hoor spelen ga ik altijd op zoek naar hun melodieën. Normaal gesproken vertraag ik mijn tempo als ik langsloop, of soms stop ik om te luisteren. Ik heb altijd al gewaardeerd hoe straatmuzikanten zelfs de saaiste steden kunnen opfleuren, maar ik heb me ook afgevraagd hoe het moet zijn om op straat te staan. Hoeveel moed heb je nodig om de stad als je eigen podium te kiezen, en hoe voelt het om jezelf bloot te stellen aan onbekend publiek?

Onlangs plaatsten we een oproep op Instagram om te zien of straatmuzikanten hun verhalen willen delen. Gelukkig reageerde de Italiaanse gitarist en zanger Stefano Rosa op onze vraag! Ik vroeg mijn vrienden wat ze altijd al aan een busker wilden vragen. Samen hebben we 14 brandende vragen bedacht. Stefano Rosa beantwoordde ze allemaal in dit interview met een straatmuzikant.

Een Interview met een Straatmuzikant: Stefano Rosa Vertelt Alles

Roselinde: Wie heeft je geïnspireerd om muzikant te worden?

Stefano: Eigenlijk ben ik opgegroeid in een familie van muzikanten. Mijn moeder heeft jarenlang muziekles gegeven op school en mijn broer is een professionele pianist. Muziek is me met de paplepel ingegoten, al sinds mijn geboorte. Wat me overtuigde om voor de rest van mijn leven muzikant te worden, was al die muziek waar ik naar luisterde toen ik ongeveer 13 jaar oud was. Ik werd letterlijk verliefd op punkrock en rockmuziek (Blink182, Green Day, Muse enzovoort).

De Stad is Mijn Podium

Roselinde: Wat waren je belangrijkste redenen om de stad als jouw podium te kiezen?

Stefano: Ik speel al 15 jaar lang shows in clubs en café’s. Wat mij het meeste irriteert aan het spelen in clubs is dat ik mensen naar mijn optreden moet “brengen”, ik moet de eigenaar tevreden stellen, ik verdien zelden het geld waar ik om vroeg en de meeste mensen in de club zien me niet eens staan. Op straat spelen betekent vrijheid, rust. Dan voel ik me een deel van de samenleving.

Op straat spelen betekent vrijheid, rust. Alles wat ik hoor, of het nu woorden van lof zijn of een glimlach van een baby, daarvan weet ik dat het helemaal waar is, dat ze het echt menen.

Ik beslis waar en wanneer ik wil spelen, ik beslis wat ik moet spelen en als ik daar in in heb, speel ik hetzelfde liedje opnieuw. Er is niemand die mij vertelt wat ik moet doen. Ik laat zien wie ik ben en wat ik kan doen, en iedereen voelt zich vrij om zich bij mijn moment aan te sluiten of gewoon door te blijven lopen. Alles wat tot me komt, of het nu woorden van lof zijn of een glimlach van een baby, ik weet dat het helemaal waar is, ze meenden het echt. Daarom heb ik besloten dat ik op straat zal blijven optreden, dat is voor mij de mooiste manier om de muziek te ervaren.

Interview with a street musician

200 Shows op straat

Roselinde: Hoe lang maak je al muziek op straat en welke instrumenten bespeel je?

Stefano: Ik ben een zanger en een gitarist. Ik beschouw mezelf het liefst als een gitarist. Ik begon eigenlijk met zingen omdat ik het moest: het was de enige manier als ik in mijn eentje een compleet optreden wilde geven. Dat moment is nu bijna 3 jaar geleden. Mijn eerste show op straat was op 8 februari 2015. Ik herinner me die dag nog goed, alle emoties die ik toen voelde. In 3 jaar tijd heb ik bijna 200 shows op straat gespeeld.

Roselinde: Speel je meestal alleen of samen met andere muzikanten?

Stefano: Ik speel vaak alleen. Af en toe deel ik de straat ook met een paar vrienden, maar ik speel oprecht alleen omdat ik mijn eigen manier heb om op te treden. Ik heb mijn eigen interpretatie van de straatmuzikant zijn. Ik hou ervan om me helemaal vrij te voelen over de muziek die ik speel, en het avontuur op mijn manier te beleven.

Reizen als een straatmuzikant

Roselinde: Waar speel je meestal? Reis je veel of blijf je op één plek?

Stefano: Ik speel meestal in de steden van Noord-Italië (Milaan, Brescia, Cremona, Bergamo, Gardameer). In augustus 2016 heb ik een Italiaanse tournee gedaan van Noord naar Zuid, met 22 shows in 21 dagen en een rit van meer dan 4000 kilometer. Ik maak ook graag een paar hele korte tours in het weekend. Zodra mijn nieuwe camper klaar is, zal ik zeker meer en meer gaan reizen.

+  Skills, Sensatie en Souvenirs: Hoe Zes Jaar Reizen Mijn Hele Leven Veranderde

Roselinde: Wat is je absolute favoriete plek om op te treden, in één of meerdere steden?

Stefano: Afgelopen voorjaar werd ik verliefd op Riva Del Garda, een juweeltje bij het Gardameer. Ik heb daar de meest fantastische nachten in mijn leven doorgebracht. Het is een toffe, rustige en mooie stad die zoveel gastvrijheid geeft. De mensen daar houden echt van het soort muziek dat ik speel en ze zijn heel bewust van elk aspect van de kunst. Ik geniet ook van de sfeer van kleine dorpjes waar ik het raarste fenomeen ben dat op een normale dag kan gebeuren. Mensen die in kleine dorpen wonen zijn erg voorzichtig, maar ook heel geïnteresseerd in je optreden.

Ik geniet ook van de sfeer van kleine dorpjes waar ik het raarste fenomeen ben dat op een normale dag kan gebeuren. Mensen die in kleine dorpen wonen zijn erg voorzichtig, maar ook heel geïnteresseerd in je optreden.

Lachen en applaus

Roselinde: Hoeveel tijd besteed je aan optredens op straat?

Stefano: Ik speel meestal twee keer per week, ongeveer zes uur in totaal.

Roselinde: Hoe is het om muziek te spelen in een omgeving vol met andere stedelijke geluiden? Voegt het iets toe aan de uitvoering, of maakt dat het juist uitdagender om te spelen?

Stefano: Stedelijke geluiden maken het altijd een beetje moeilijker voor me om te spelen. Stilte of rust zijn essentieel voor een goed resultaat van de uitvoering. Het enige geluid dat me helemaal niet irriteert, is het lachen of klappen van een kind.

De lessen die je leert als je op straat muziek maakt

Roselinde: Wat is de belangrijkste (leven) les of vaardigheid die je hebt geleerd als straatmuzikant?

Stefano: Ik ben altijd erg verlegen geweest. De muziek heeft me al die jaren al geholpen, maar ik voel nog steeds dat kleine gevoel van ongemak als ik voor iemand optreedt. Eigenlijk denk ik dat het vrijwel hetzelfde is voor elke muzikant op aarde, maar iedereen beleeft dit op zijn eigen manier. Het leven van een straatmuzikant heeft me geleerd om harder te zijn, maar aan de andere kant ook rustiger. Ik doe waar ik het meeste van houd op mijn eigen manier. Wat mensen denken, hoeft me niet te veel te beïnvloeden, vooral als iemand negatief denkt of handelt. Ik geef veel respect aan de mensen die ervoor kiezen om te doen waar ze van houden, ongeacht wat de samenleving daarvan vindt.

Wat ik graag speel, is niet altijd waar ik graag naar luister

Roselinde: Wat is jouw persoonlijke muziekstijl? Speel je ooit bepaalde liedjes of stijlen waarvan je weet dat het publiek (misschien afhankelijk van de locatie) er beter op zal reageren?

Stefano: Zoals ik al eerder zei, ben ik opgegroeid met rockmuziek. Vooral Punkrock is een genre waar ik nog steeds de voorkeur aan geef. Wat ik graag speel, is niet altijd waar ik graag naar luister. Ik ben dol op het spelen van akoestische muziek. Toen ik in 2010 net akoestische gitaar begon te spelen, besefte ik dat dit mijn instrument was. Ik speel nummers van The Beatles, Simon & Garfunkel, Bob Dylan, Coldplay, Paolo Nutini en enkele Italiaanse songwriters. Natuurlijk speel ik ook eigen liedjes die mensen leuk lijken te vinden. Als het publiek jong is, speel ik het liefst recente liedjes. Als het publiek ouder is, speel ik nummers uit de jaren ’60 of ’70, maar ze lijken ook te genieten van recente nummers.

Ik speelde in Carpi, een mooie stad, terwijl een oude vrouw naast me kwam staan. Ze legde een prachtige zijden zakdoek naast de gitaarkoffer en legde er een muntje op. Ik kan niet eens beschrijven wat voor emoties door mijn lichaam gingen. Die daad was zo krachtig, vriendelijk, inspirerend en vol respect dat ik bijna moest huilen.

Stefano Rosa performs in the streets of Europe.

Interactie met het publiek

Roselinde: Wat was de mooiste interactie die je met je publiek hebt gehad?

Stefano: Het mooiste moment dat ik meemaakte, gebeurde op 4 augustus 2016. Ik was net begonnen aan mijn Italiaanse tournee en speelde in Carpi, een mooie stad, terwijl een oude vrouw naast me kwam staan ​. Ze legde een prachtige zijden zakdoek naast de gitaarkoffer en legde er een muntje bovenop. Ik kan niet eens beschrijven wat voor soort emoties door mijn lichaam gingen. Die daad was zo krachtig, vriendelijk, inspirerend en vol respect dat ik bijna moest huilen. Ik ga daar trouwens nog een liedje over schrijven. Ik herinner me ook een paar Britse meisjes op de Piazza Duomo in Milaan die begonnen te dansen. Ze gooiden kleurrijke papieren hartjes overal om me heen. Het was leuk, maar ook heel ontroerend.

+  5 dingen die je niet mag missen in Washington DC

Roselinde: Misschien zag je deze vraag al aankomen! Wat was de meest ongemakkelijke of raarste interactie die je met je publiek hebt gehad?

Stefano: Ja, ik heb ook te maken met gekke mensen. Een dronken dakloze in Genova schopte letterlijk mijn gitaarkoffer en alles wat erin zat naar de grond. Een andere dronken man in Pisa bleef de microfoon afpakken omdat hij zei dat ik zijn gebied aan het stelen was. Eigenlijk vind ik deze voorvallen heel grappig en raak ik nooit geïrriteerd.

Ontberingen en motivaties

Roselinde: Wat is het moeilijkste aan een leven als ​​straatmuzikant?

Stefano: Ik vind niets moeilijk genoeg om me echt ongelukkig te maken. Ik hou zo veel van de straatmuziek. Het is een nieuwe manier van leven die ik heb mogen ontdekken, en ik geniet van elk aspect. Ik zou je waarschijnlijk kunnen vertellen wat moeilijk kan zijn voor een muzikant die nog nooit straatmuziek heeft gespeeld. Je hebt te maken met veel uitgaven (brandstof, tol, voedsel, batterijen voor de versterker, gitaar en pedalen, mogelijke vergoedingen) en met de samenleving in zijn geheel. Het goede resultaat van je optreden is ook afhankelijk van het weer.

Ik heb de kans om te reizen en een mooie plaatsen te zien. Het ervaren van de straat helpt me om open te staan voor anderen. Ik kan meer en meer leren over wat het betekent om een ​​deel van deze planeet te zijn. Ik wil mezelf voeden met emoties, beelden, geluiden, woorden, kostbare momenten met dierbaren of onbekenden. Dat maakt mijn dag.

Open staan voor anderen

Roselinde: Wat wil je als straatmuzikant bereiken, wat motiveert je?

Stefano: Ik wil echt als mens groeien. Door op straat te zijn, kan ik met veel verschillende mensen omgaan. Ik kan enkele geweldige momenten delen met mensen van wie ik hou, of mensen die ik niet eens ken. Ik heb de kans om te reizen en een paar hele mooie plaatsen te zien. Het ervaren van de straat laat me mijn geest openen. Ik kan meer en meer leren over hoe het is om een ​​bewoner van de Aarde en het Universum te zijn. Ik wil mezelf voeden met emoties, beelden, geluiden, woorden, kostbare momenten met iemand van wie ik hou of met onbekende mensen. Dit maakt echt mijn dag goed.

Benieuwd naar Stefano’s leven als straatmuzikant? Je kunt hem vinden op Instagram en Facebook!

Ben jij ook regelmatig als muzikant (of andere artiest) op straat te vinden en vind je het leuk om je verhaal met Globonaut te delen? Stuur ons een berichtje, want dan nemen we zo snel mogelijk contact met je op!

Like
2

Geef een reactie