Een Interview met Ana Bakran: De Vrouw die Liftend een Wereldreis Maakte

“De enige twee onderdelen van een soloreis zijn een vrouw en een simpele beslissing.” In de woorden van Ana Bakran is dat alles wat ze nodig had om vanuit Zagreb, Kroatië te vertrekken naar Frans-Polynesië. In die 3 jaar en 8 maanden op de weg maakte ze ruim 70.000 kilometers. Ze bezocht 25 landen in totaal en leefde bij één regel: geen geld uitgeven aan transport. Je mag alleen maar liften.

Je hoort niet elke dag over een zakenvrouw die na het verlies van een grote klant haar droom besluit na te jagen. Ana Bakran is een echte businesswoman, een reiziger, en een mede-Kroaat wiens verhaal ik al jaren volg.

Op haar blog schrijft Ana volkomen oprecht over de realiteiten van soloreizen als een liftende vrouw, ze geeft tips om liftend een wereldreis te maken, en ze vertelt hoe je je eigen pepper spray kan maken. Het is precies deze no-bullshit attitude, gecombineerd met haar open enthousiasme voor de wereld die haar verhalen en reizen zo uniek maken. Voor Ana is reizen meer dan alleen het maken van een trip. Dit is nu haar leven. Van liften op een boot, liften in een slaapzak die op een ruimtepak lijkt, en (je raad het al) liften door West-Australië.

Ana werkt momenteel aan haar boek in Polynesië. Tijdens het interview spraken we over onderwerpen als je angst overwinnen en hoe het voelt om eindelijk je bestemming te bereiken. Dit deed ze na drie jaar reizen en heel vaak haar wenkbrauwen epileren uit verveling.

Oh, en ook na een lift met een helikopter.

Ana en route from Zagreb to Bora Bora
En route from Zagreb to Bora Bora

Een Interview met Ana Bakran, de Vrouw die Liftend een Wereldreis Maakte

Lana Rafaela Cindric: Hoe is die liefde voor liften eigenlijk ontstaan?

Ana Bakran: Mijn eerste echte poging om te gaan liften gebeurde in de VS toen ik daar op een studiebeurs aan het studeren en tennissen was. Na de tweede tennissessie van de dag, een volle werkdag en ook nog lessen op school was ik te uitgeput om nog 40 minuten naar Walmart te lopen. Toen stak ik voor het eerst mijn duim op langs te weg. Het was angstaanjagend, maar gelukkig stopte een van mijn klasgenoten om te vragen wat ik in godsnaam aan het doen was en me naar de winkel te brengen.

Pas vele jaren later gaf ik liften weer een tweede kans, toen een vriend van mij een race organiseerde waarvoor je vanuit Zagreb naar Istanbul moest liften. Ik sloot me aan bij 14 andere lifters, een papegaai en een hond. Na die interessante ervaring vervolgde ik in het weekend mijn liftavonturen, wanneer ik vrije dagen had. Dan ging ik naar steden in de buurt en aangrenzende landen. Op dat moment had ik een bedrijf, dus liften was een gezonde afleiding. Het was mijn eigen ontsnapping. De mensen die ik onderweg tegenkwam en de ervaringen op de weg waren zo geweldig dat ik verslaafd raakte.

Het Verlies van een Grote Klant Werd een Zoete Ontsnapping

Lana: Je spendeerde 3.8 jaar op de weg, liftend van Zagreb naar Bora Bora. Wat duwde je over het ga-ik-of-ga-ik-niet randje, waardoor je alles inpakte en er helemaal voor ging?

Ana: Zoals ik eerder vertelde had ik een bedrijf met een Oostenrijkse zakenpartner. We deden digitale marketing en verkochten rechten voor digitale fotografie. Door financiële problemen besloot onze grote internationale klant om zijn Europese kantoren te sluiten – inclusief het kantoor in mijn stad. Hoe moeilijk het ook was om een grote klant te verliezen, ik greep mijn “nu of nooit” kans om een zoete ontsnapping te maken naar de weg. Ik heb nooit meer achterom gekeken.

Dusver heb ik meegelift op een aantal zeilboten, veerboten, en een paar vissersboten. Wanneer je midden op de oceaan dobbert is het onmogelijk om te zeggen: “Sorry, mag ik alsjeblieft nu van je boot af”.

Lana: Een van de leukste verhalen die ik heb gelezen gaat over je avontuur toen je op een boot meeliftte. Ik denk dat een heleboel mensen niet eens weten dat je dat kan doen. Wat voor ervaring is dat?

Ana: Mijn “bootlift” ervaringen variëren van heel positief tot heel negatief. Dusver heb ik meegelift op een aantal zeilboten, veerboten, en een paar vissersboten. Al die ervaringen namen een eigen wending. Mijn mooiste ervaring was 7 maanden op een catamaran vanuit Maleisë naar Australië, met drie Australische mannen van in de 70. Ze waren alle drie geweldige mensen en we werden vrienden. We hebben nog steeds contact.

Ana hitchhiking on a boat in her space suit sleeping bag
Hitchhiking a boat in her space suit sleeping bag

34 Dagen Liften op een Boot…met een Naakte Zeeman die Drugs Gebruikt

Ana: Mijn ergste ervaring is onlangs pas gebeurd, toen ik meeliftte op een catamaran van Panama tot Frans-Polynesië. Ik ging 34 dagen zonder land te zien en zat op een boot met een onverantwoordelijke zeeman die ook nog aan de drugs zat. Hij was overigens ook nudist, maar dat vond ik eerder grappig en dat had verder geen effect op mij. Het was een grote uitdaging om met zijn stemmingswisselingen en onverantwoordelijke vaargedrag om te gaan.

Gelukkig was er ook nog een Franse liftster aan boord, anders was ik helemaal gek geworden tijdens die verschrikkelijke rit. We hadden geen slechtere lift kunnen kiezen voor zo’n lange oversteek over de oceaan. Wanneer je midden op de oceaan dobbert is het onmogelijk om te zeggen: “Sorry, mag ik alsjeblieft nu van je boot af”. Op een gegeven moment bereikte de Franse liftster een mentale grens en wilde ze het mayday signaal op de radio omroepen. Maar de volgende 10 dagen kwam er geen enkele boot in de buurt van onze catamaran. Dat soort ritjes bouwen een sterk karakter.

+  De 5 Beste Redenen om São Paulo te Bezoeken
Ana hitchhiking by helicopter
Who says you can’t hitchhike a helicopter?

Bootliften is zo interessant omdat een ritje enkele uren of meerdere maanden kan duren. Zo’n mix van karakters in een gelimiteerde ruimte speelt altijd een grote rol. Toch was mijn favoriete lift niet aan boord van zeilboten, maar aan boord van een helikopter in West-Australië. Dat doe ik niet elke dag, dus die rit heeft een speciaal plekje in mijn geheugen.

Geen Superwoman

Lana: Ik vind het super dat je echte gevaren bespreekt en vertelt over de incidenten die je zelf meemaakt. Hoe blijf je toch nieuwsgierig naar nieuwe avonturen? Is het een kwestie van risico’s afwegen; de behoefte om te reizen is groter dan je angst?

Ana: Het is niet specifiek de behoefte om te reizen, maar de behoefte om te leven die sterker is dan mijn angst. Er is een gezegde die uitlegt dat angst de dood niet kan tegenhouden, maar wel het leven. Ik heb incidenten meegemaakt en die zullen altijd blijven gebeuren. Ik accepteer ze als deel van mijn levenscyclus. Begrijp me niet verkeerd, ik ben geen superwoman en ik ben vaak bang. Op dat soort momenten maak ik een bewuste beslissing om me over mijn angst heen te zetten. Dan voel me springlevend.

Het is niet specifiek de behoefte om te reizen, het is de behoefte om te leven die sterker is dan mijn angst.

Lana: Je hebt zoveel verschillende landen en culturen gezien. Heeft dat je meer bewust gemaakt van de scherpe contrasten tussen mensen, of ga je juist meer overeenkomsten zien?

Ana: Ik zou de ene cultuur niet kunnen ervaren zonder aan een andere te denken. Er zijn algemene overeenkomsten tussen alle mensen. Dat kon ik voelen omdat de grote meerderheid van de mensen die ik tegenkwam mij met liefde, vriendelijkheid en respect behandelden. Soms onthaalden ze mij als een vriendin, en vaak zelfs als een zus of dochter. Dat klinkt misschien een beetje als hippie-regenboog shit, maar uiteindelijk komt het daar op neer. Iedereen gedijt op daden van liefde, vriendelijkheid en respect, waar je ook vandaan komt, en welke kleur of vorm je ogen ook hebben.

Gedijen op Liefde, Vriendelijkheid en Respect

Ana: Normaal gesproken, wanneer ik in een kleinere plaats ben, probeer ik iedereen die ik op straat tegenkom te begroeten. Dat doe ik met een grote, onvervalste glimlach. Er zit altijd een mopperpot bij die nooit iets terugzegt. Als ik volhardend blijf glimlachen, een simpel gebaar van respect, dan kijkt zelfs die mopperpot elke dag een stukje vriendelijker. Uiteindelijk zeggen ze altijd hallo terug. Ik blijf het zeggen: we gedijen allemaal op liefde, vriendelijkheid en respect.

Ana Bakran is a Croatian woman who hitchhiked across the world
Making friends along the way

Natuurlijk zijn er naast deze algemene overeenkomsten ook een heleboel contrasten die heel uitdagend kunnen zijn. Ik blijf mezelf herinneren aan het feit dat ik al die belangrijke gelijkenissen deel met anderen. Soms is dat de enige manier om met die contrasten om te gaan. Zo pas ik tolerantie toe.

Het gevoel van voldoening dat je krijgt nadat je een doel zo koppig na hebt gejaagd, dat is zo moeilijk om uit te leggen.

Uitgedroogd van de Tranen

Lana: Wat is dat ene ding dat je altijd bleef doen, in welke situatie dan ook?

Ana: Mijn wenkbrauwen plukken. Ik had altijd een klein spiegeltje en een pincet bij me. Die haalde ik uit mijn zak als ik lang moest wachten. Zo bleef ik ontspannen en raakte ik niet verveeld. Ik bracht ook een kleine djembé trommel met me mee naar Istanbul, en die heb ik helemaal meegenomen naar Bora Bora. Ik trommelde naast de weg als ik niks te doen had, maar ik ben er nooit heel goed in geworden. Daarom staat hij op dit moment in de berging.

Lana: Hoe voelde het om eindelijk je bestemming te bereiken?

Ana: Het was overweldigend om steeds dichterbij te komen. Ik was aan het liften op lokale vissers- en veerboten van Tahiti naar Bora Bora toen ik de bergen van Bora Bora in de verte zag verschijnen. Elke keer als ik naar de bergen keek moest ik huilen. Het gevoel van voldoening dat je krijgt nadat je een doel zo koppig hebt nagejaagd, dat is zo moeilijk om uit te leggen. Toen ik eenmaal aangekomen was op Bora Bora had ik geen water meer over voor mijn tranen. Ik was helemaal uitgedroogd.

Ana posing for a photo on the boat to Bora Bora
Bora Bora on the horizon

Stoppen met Vlees, Alcohol en Make-Up

Lana: Heb je sinds het einde van je wereldreis gemerkt dat je bent veranderd? Misschien is iets onverwachts?

Ana: Ik ben niet gaan reizen om mezelf te vinden, of zoiets. Die persoon heb ik nooit willen zijn. Ik was simpelweg nieuwsgierig naar de mensen en de wereld. Toen ik 1.5 jaar onderweg was, begon ik totaal onverwacht persoonlijke veranderingen op te merken. Dat was af en toe heel verwarrend.

De oude Ana van 5 jaar geleden zou zich kapot hebben gelachen als ik haar had verteld dat ze vegan zou worden en geen alcohol meer zou drinken.

Tegen het einde van mijn reis had ik, onder andere, mijn telefoon opgegeven, was ik gestopt met make-up, dronk ik geen alcohol meer en was ik vegan geworden. Het hele persoonlijke ontwikkelingsproces ga ik ook bespreken in mijn boek. Ik ben juist die persoon geworden die ik totaal niet had verwacht. Maar ik vind deze versie van mezelf prima. Ik zit nu lekker in mijn vel, binnenin en van buiten, en dat is heel belangrijk.

Sneller en Beter Reageren

Lana: Na je sololift van Zagreb naar Bora Bora bleef je reizen. Waren je nieuwe avonturen makkelijker naar die grote wereldreis?

+  Een Nieuwe Stad Ontdekken

Ana: Ik denk niet dat ze makkelijker waren, maar ik heb wel geleerd om beter met obstakels om te gaan. Ik heb nog steeds een slaapplaats nodig waar ik me veilig voel, ik moet nog steeds eten vinden, mezelf wassen, een veilige lift vinden, zorgen dat ik gevaarlijke situaties uit de weg ga…etc. Dat is allemaal geen spat veranderd. Soms is het nog steeds moeilijk, maar mijn ervaringen hebben er voor gezorgd dat ik veel sneller en beter reageer.

Ana's route across the world
Map of Ana’s final route from Zagreb to Bora Bora

Je denkt misschien “Ohh, Ana gaat alwéér op reis”, maar ik zie het als mijn leven, niet meer als een reis. Ik leef al bijna 5 jaar op deze manier, en ik ben totaal niet van plan om te stoppen.

De Onzichtbare Lijn tussen Levensstijl en Reizen

Lana: Hoe combineer je jouw levensstijl met de manier waarop je reist? Je vertelde dat je besloot op je oude, kapotte telefoon niet meer te vervagen, en dat je een mini-blender in je rugzak had zitten..

Ana: Eigenlijk is het juist andersom – mijn manier van reizen dicteert mijn levensstijl. Als ik niet aan het reizen was, zou ik waarschijnlijk nog steeds geen telefoon meer hebben. Ik had een blender bij me toen ik net vegan was geworden, omdat het mijn leven een stuk makkelijker maakte. Op dat moment wist ik niet beter. De lijn tussen mijn levensstijl en reizen was onzichtbaar geworden.

Je denkt misschien “Ohh, Ana gaat alwéér op reis”, maar ik zie het als mijn leven, niet meer als een reis. Ik leef al bijna 5 jaar op deze manier, en ik ben totaal niet van plan om te stoppen.

Lana: Hoe ga je om met moeilijke momenten tijdens het reizen?

Ana: Ik probeer erachter te komen waarom dat moment zo moeilijk is. Als het mijn eigen schuld is, probeer ik een manier te vinden om mezelf te verbeteren. In het geval dat ik het moeilijk moment niet had kunnen voorkomen, zeg ik “shit happens” en ga ik weer verder met mijn leven. Het heeft geen zin om in het verleden te blijven hangen.

Dat Ene Moment van Spijt?

Lana: De meeste dingen die je op weg hebt gekregen moest je weggeven vanwege het gebrek aan ruime. Ik vraag me af, is er iets wat je wilde doen tijdens je reis dat niet gelukt is? Heb je ervaringen met een moment van spijt?

Ana: Er is altijd dat ene moment van spijt, of eigenlijk zijn er wel een paar momenten. Ik hield mezelf aan mijn eigen regel: ik mocht alleen van de ene naar de andere stad liften, behalve als het ging om het transport binnen de stad zelf. Vanwege deze regel heb ik een paar eilanden in Zuidoost-Azië niet bezocht. Ik wist dat het te veel moeite zou kosten om daar naar toe te liften zonder mijn regel te overtreden.

Ik wilde ook Kota Kinabalu beklimmen, maar de paden waren gesloten na een grote aardbeving. Er was daar zoveel adembenemend natuurschoon, maar ik kon er geen moment van genieten of een mooie foto nemen. Ik zat namelijk vast tussen de tapijten en dozen toen ik aan het liften was in stampvolle voertuigen.

Het goede aan dat ene moment van spijt is dat ik wel altijd een reden heb om terug te komen.

During her journey, Ana met an incredible variety of different people
During her journey, Ana met boat captains, marijuana farmers, a triple murderer, politicians, monks, pilots and gold hunters.

Er zijn genoeg interessante mensen op de wereld die ik nog moet ontmoeten. Zolang ik me tevreden voel, ga ik gewoon zo door.

Een Gekkenhuis vanaf de Allereerste Dag

Lana: Je hebt kapiteinen, marihuanakwekers, een drievoudige moordenaar, politici, monniken, piloten, goudjagers, rijken en armen ontmoet. Boven alles heb je compassie en ongelofelijke ervaringen gevonden waar je ze nooit had verwacht. Hoe ga je verder naar zo’n reis?

Ana: Er zijn altijd genoeg interessante menen om te ontmoeten. Er zijn genoeg interessante mensen op de wereld die ik nog moet ontmoeten. Zolang ik me tevreden voel, ga ik gewoon zo door. Wanneer ik daar klaar mee ben, ga ik iets anders doen waar ik voldoening uit haal.

Lana: Waar is Ana Bakran nu mee bezig? Moeten we een oogje in het zeil houden voor eventuele nieuwe avonturen?

Ana: Eerder dit jaar ben ik weer terug gelift naar Frans-Polynesië. Deze keer begon mijn reis aan de andere kant van de Stille Oceaan, bij de Marquesaseilanden. Daar werk ik aan mijn boek.

De afgelopen 6 maanden zijn ongelofelijk mooi geweest, werkend, schrijvend en lifted op lokale boten. Ik had verwacht dat het een kalmerende en soepele ervaring zou worden, maar het was vanaf de allereerste dag een gekkenhuis.

Ik ben van plan om een tijde in de buurt van Polynesië te blijven, dus iedereen die interesse heeft in dat gebied kan mij volgen op mijn Facebook pagina.

  • author's avatar

    By: Lana Rafaela Cindric

    Hoi, mijn naam is Lana Rafaela. De allereerste keer dat ik een trein binnen stapte wist ik het zeker: ik ga de wereld ontdekken. Dat probeer ik op dit moment te doen met heel veel nieuwsgierigheid en een beetje vriendelijkheid. Het reizen heeft ook een plaats gevonden in mijn studie: ik focus op multiculturalisme en de wereldeconomie. Naast mijn verwondering voor de wereld schrijf ik gedichten en geniet ik van nieuwe ervaringen.

  • author's avatar

    Visit the author’s website

  • author's avatar

    See all this author’s posts

Like

Geef een reactie